चर्चा पूढे चालू राहिल्यानंतर त्याने मला विचारले की,खरा मित्र कोण असतो?मी त्याला सांगितले की,आपण संकटात असताना सर्वप्रथम ज्याचे नाव आपल्याला आठवते तोच आपला खरा मित्र.मजेची गोष्ट अशी की,कित्येक वेळा ती ही व्यक्ती असते जिला आपण आपला शत्रू समजत असतो.मात्र आपण या ख-या मित्रासोबत ना जास्त हसत-बोलत असतो ना सोबत फिरत असतो.त्याच्या सोबत आपण कमीत-कमी वेळ घालवत असतो.हे ऐकल्यानंतर तो माझ्याकडे बघतच राहिला जणू मी त्याच्या मनातील गोष्ट सांगितली आहे.
इंटरनेट मुळ जग जवळ आल आहे मात्र माणस दूरावत चालली आहेत.या गर्दीतही माणुस एकटा फिरत आहे.प्रत्येकाला एका ख-या मित्राचा शोध आहे.मी अनेक कार्यालयात पाहतो की,लोक मान खाली घालून येतात आणि कार्यालयाची वेळ संपली की चूपचाप निघून जातात.त्यांना या ठिकाणी अस कुणीच वाटत नाही ज्याच्यासोबत चार क्षण हसाव-बोलाव,गप्पा माराव्यात.आजकालच्या मित्रतेत तर आपला कुणावरच विश्वास राहिलेला नाही.मित्रता तर तेंव्हा आहे जेंव्हा अंतरंगातील गोष्टी एकमेकांना बेधडक सांगता येतील.मात्र आज आपल्याला प्रत्येक माणसापासून भीती वाटते की,जर आपण आपल्या मनातील गोष्ट सांगितली तर तो त्याचा आधार घेवून कुठे आपली चाडी तर करणार नाही ना वा गैरफायदा तर घेणार नाही ना?काय विडंबना आहे,ज्याला आपण आपला खरा मित्र म्हणतो त्यालाच भीत असतो.ज्याच्या सोबत आपण वेळ घालवत असतो त्याच्या सोबत आपण मनमोकळ बोलू शकत नाहीत,मनातील गोष्टी सांगू शकत नाहीत.मानवी स्वभाव आहे की,मनातील गोष्ट कुणाकडे तरी सांगितल्याशिवाय मनाला चैन पडत नाही मात्र असा अपवादानेच भेटतो.कोणी तरी म्हटल आहे,हर तरफ,हर जगह बेशुमार आदमी,फिरभी तनहाईयोंका शिकार आदमी.
काही लोक अस म्हणतात की,मित्रापेक्षा शत्रूवरच जास्त विश्वासू आहे कारण आपल्याला माहित असत की,तो कुठपर्यंत हानी पोहचवू शकतो.अनेक जणांचे हे दु:ख आहे की,त्यांच्याकडे असा कोणीच नाही ज्याला मनातील सर्व गोष्टी मनमोकळेपणाने बोलता येतील.मनातील गोष्टी बोलायला आहे तर ती पत्नीच आहे पण तिला सर्व गोष्टी सांगता येत नाहीत नाहीतर मोकळ वाटण्याऐवजी वाद झलाच समजा.अशा अनेक गोष्टी सांगण्यासाठी ना भाऊ जमतो ना बहिण,फक्त खरा मित्रच लागतो.
आपण मित्रहिन का आहोत याचे कारण आपल्याला माहित आहे का?आपणच आपल्या मुलांना एकलकोंडेपणा शिकवतो,दूस-याच्या एक पाऊल पूढे जाण्याच्या स्पर्धेत ढकलून देतो.तो मित्रासोबत बाहेर जावून आला तर त्याला कोणी पैसे खर्च केले हे विचारतो.त्याला आपण स्वत: पैसे खर्च न करता,दूस-यांचे पैसे खर्च करण्यास शिकवतो.जर तो कुणासाठी पैसेच खर्च करणार नाही तर त्याचे मित्र कसे बनतील?तो जर मित्राची मदत करण्यास गेला तर तो तुझ्या काय कामाला येतो म्हणून रागावतो आणि त्याचा मित्र मदतीला धावून आला तर प्रशंसा करतो. आपण त्याला मित्रत्वात फायदा शोधण्याचे संस्कार देत नाही आहोत का?
मित्रतेत एकमेकांना वेळ द्यावा लागतो आणि असावा लागतो तो निस्वार्थ त्याग.मित्रता तेंव्हा वाटते जेंव्हा दूस-याला वाटते की,आपल्याला त्याची काळजी आहे.मित्र जर एखाद्या मदतीच्या अपक्षेने आला तर आपण त्याला एखादे तांत्रिक कारण सांगून वेळ काढण्याचा प्रयत्न करतो.आपल्याला अस वाटत की,त्याला आपण बहाना बनवत आहोत हे समजणार नाही.मात्र नंतर आपण त्याच्याकडे मदतीच्या अपक्षेने गेल्यानंतर त्याच्याकडूनही तांत्रिक कारण पूढे केले जाते.मित्र तर तो असतो जो योग्यला योग्य म्हणेल आणि अयोग्यला अयोग्य.तो आपली नुसती प्रशंसा करणार नाही तर चूकीच्या गोष्टीसाठी आपले कान धरण्यास मागे पूढे पाहणार नाही.मात्र आपण एखाद्याला मित्र ही म्हणतो आणि त्याची ईर्ष्या सुद्धा करतात की,तो आपल्या पूढे तर निघून जाणार नाही ना?किती असे मित्र आहेत जे आपल्या मित्राला स्वत:च्या पूढे जाताना पाहून आनंदी होतात?
मित्रतेत आपल्या संस्कारांची भूमिका महत्वाची असते.ज्यांनी आपल्या जवळच्या नातेवाईकांकडून सगळा हिशोब घेतला ते आपल्या मित्राला कशे सोडतील ? मला आज पर्यंत असे एकही उदाहरण भेटले नाही ज्यात एखाद्या मित्राने आपली मालमत्ता आपल्या त्या मित्राच्या नावे केली ज्याने आपल्या मुला आणि भावांपेक्षा जास्त जीवनभर साथ दिली असेल.
अनेक जण म्हणतात की,मित्रता त्याच्याशी होते ज्याच्याशी आपले काम नसते.माझे म्हणने याउलट आहे.मित्रता एकमेकांची मदत केल्याने निर्माण होते,त्यातून जवळीकता निर्माण होते.कोणी आपली मदत केली तर त्यातून तो आपले वाईट कधीच करणार नाही हा विश्वास निर्माण होतो.शेवटी एक तरी सच्चा मित्र असायलाच हवा.हजार मित्र असण्यापेक्षा असा एक मित्र मिळवा जो हजार पण तुमच्या विरूद्ध असताना तुमच्या सोबत असेल.
-सुरेश मंत्री
छानच !!!
उत्तर द्याहटवाThx
हटवा